जब उमेशकी श्रीमतिले नै 'ज्यान मार्ने' धम्की दिइन !

माघ १४ गते सोमबार १४ वर्षको जेल काटेर धनुषाका उमेश यादव आफ्नो घर फर्केका छन् । त्यस बीचमा २४ महिना अघि थालिएको उमेश बचाउ अभियानको क्रममा धेरै उतार–चढाव भयो । उमेश बचाउ अभियानको लागि न्यूज ब्यूरो डिजिटल पत्रिका (अनलाईन) ले खेलेको भूमिका नेपालको इतिहासमा दर्ज हुन गएको छ । अभियन्ता सरोज राय जीलाई धन्यवाद दिन चाहन्छु र उमेश बचाउको लागि देशविदेशबाट सहयोग गर्ने सबै सहयोगी हात र शुभचिन्तकहरुमा मुरी मुरी धन्यवाद दिन चाहन्छु ।

१२ वर्षदेखि जेलमा मृत्यूको पर्खाईमा रहेका धनुषा कमला नगरपालिका वडा नं. ३ पर्साका ३७ वर्षिय (२ वर्षअघि) उमेश यादवको चर्चा त्यतिबेला कतै थिएनन् । हुनत उमेशको घटनाबारे ७ वर्षअघि पनि उठान भएको थियो मिडिया मार्फत, तर त्यसबेला समाजिक सञ्जालको यतिको प्रयोगकर्ता थिएनन जसको कारण सिमित ठाउँमा उसको घटना पुगेको थियो । पुगेपनि सरोकाराबालासम्म पुगेको थिएनन् ।

त्यसको झण्डै ७ वर्षपछि प्रदेश नं. २ को राजधानी जनकपुरबाट अनलाईन पत्रिकाको रुपमा न्यूज ब्यूरो गत वि.सं. २०७४ मँसिर २१ गतेदेखि विधिवत रुपमा सँचालनमा आएको सर्वविदितै छ । स्थापनको ४ महिनापछि उमेशको बारेमा पुनजागृत गर्नको लागि उनको समाचार 'उमेश यादव' लाई सउदीमा टाउको काटेर २४ घण्टा झुण्डयाउने आदेश ? शिर्षकमा प्रकाशित गरियो ।

विनय कुमार यादव | सह सम्पादक

एक भिडियो जो की सबै नेपालीमा 'सेन्टिमेन्ट' सृजना गरयो

यही समाचारको आधारमा समाजिक अभियन्ता सरोज रायले लगाव जनाए । समाचारमा उमेशलाई ७० लाख रुपैयाँ ब्लडमनी तिर्न सके उनलाई रिहा गर्ने संकेत छ । यो बयान भने उनकी वृद्ध आमावुवाले दिएका थिए । सायद उमेशले नै उनीहरुलाई भनेको हुनुपर्छ ।

उता, साउदी स्थितको नेपाली राजदुतावासले समेत उमेशको सजाय माफीको लागि पहल थालिसकेको थियो र त्यसकै अनुरुप उनको सजाय पनि अलमल अर्थात पेन्डिंग थियो । त्यतिबेला नेपाली राजदुत उदयराज पाण्डेसँग न्यूज ब्यूरोले कुराकानी गर्दा पाकिस्तानी परिवारसँग सहमतिको प्रयास भईरहेको बताएका थिए ।

जब, न्यूज ब्यूरोमा समाचार प्रकाशित भयो र त्यो समाचार देशव्यापी रुपमा मात्र होइन की विदेशमा बस्ने नेपाली भाईभरदारहरु समक्ष गतिलो रुपमा प्रवाह हुन गयो , कारण समाजिक सँजाल फेसबुकको पहुँच अत्यधिक थियो । त्यही समाचारले आम जनतामा, विदेशमा बस्ने नेपाली युवाहरुमा एउटा “सेन्टिमेन्ट” सृजना गरयो ।

र त्यही सेन्टिमेन्टको कारण पनि आज उमेश यादव आफ्नो परिवारसँग भेटन पाएका छन् । त्यो बीचमा समाजिक अभियन्ता रायले सुरुमै समाचार उपर चासो राखेर खोजप्रताल सुरु गरे । उमेशको बचाउको लागि चाहिने रकम जो की त्यतिबेला अधिकारिक पनि थिएन, तर मात्र सेन्टिमेन्ट सृजनाको लागि न्यूज ब्यूरोका सम्पादक काशिन्द्र शर्माले फेसबुकमा उमेशको परिवारको बिलौना, पीडाको भिडियो सान्दर्भिक बनाएर हाले ।

त्यसपछि त्यो भिडियोले झन सेन्टिमेन्ट सृजना गरयो । तर, त्यो भिडियो पछाडीको कहानी पनि डरलाग्दो छ :

जब, म (विनय कुमार यादव, धनुषा) अभियन्ता सरोज राय जीको कथन मानेर उमेश यादवको श्रीमति र छोराहरुको पीडाको बारेमा भिडियो रेकर्ड गर्न उनको डेराको घरमा पुगे । उनकी श्रीमति सँजु देवीले ममाथि आक्रमण गराउने प्रयास गरिन् । सायद त्यतिबेला उनको श्रीमानको पीडा हुन सक्छ होला ।

सँजु देवीले आसपासका मान्छे सहित समाज बाहिरका मान्छेलाई पनि बोलाइन् । उनीहरुले ममाथि खनिएका थिए त्यतिबेला । तर, त्यही समाजका एउटा सज्जन व्यक्ति रामबाबु यादव जीले मलाई चिन्नुभएको थियो । उहाँले न्यूज ब्यूरो र मेरो बारेमा भनेपछि झण्डै २ घण्टापछि भिडियो दिन मानिन् । त्यतिबेला पनि मलाई डर लागिरहेको थियो र मान्छेहरु पनि डराउने खाले व्यवहार गरिरहेको महसुस गरेको थिए ।

त्यसअघि सँजु देवीलाई खोज्दै राती ८ बजेतर्फ नै उनको माइती सिरहाको कर्जन्हा नपा मडेबा जाने योजना बनाएर कमला धारमा ओराल्यौ । रातीको समयमा कमला नदी धारमै बाटो विराएको त्यो पीडा अहिले पनि महसुस भईरहेको छ । राती ११ बजे मडेबा पुग्दा त्यहाँका उनकी माईती पक्षले माईतमा नबसेर धनुषाको महेन्द्रनगर बसेको भनेर भनेपछि त्यतिबेला नै म फर्के, म सँग न्यूज ब्यूरोकै सहकर्मी मुकेश ठाकुर पनि थिए ।

जब महेन्द्रनगर आएर पनि भिडियो बनाए, अनि भिडियोको सेन्टिमेन्टले उमेश बचाउको लागि अभियान सुरु भयो । त्यो न्यूज ब्यूरोले सृजना गरेको सेन्टिमेन्टले सँजुलाई लाखौं रुपैयाँ सहयोग भेटायो । विदेशमा बस्ने नेपालीहरुले आफ्नो पेट काटेर उनको छोराहरु पढाउन सहयोग हेतु रकम सहयोग गरेको कसैबाट लुकेको छैन् ।

तर, जुन माध्यमले उमेशकी श्रीमतिले सहयोग पाए र उमेश घर आउने आसा पाइन, त्यही माध्यमलाई धम्की दिन थालिन् । सायद सँजुलाई कसैले कान भरेको हुनुपर्छ तर, जब हामी पुनः सहयोग रकमको साथ उनको डेराबाला घरमा पुग्यौ त्यतिबेला न्यूज ब्यूरोका सम्पादक काशिन्द्र शर्मालाई ज्यान मारिदिने भनेर धम्की दिइन् ।

त्यो धम्की किन र कसको ईसारामा दिएकी त्यो भित्री मनले अहिले पनि अलमलता छाएको छ । उनले भनेकी थिइन–“म त काशिन्द्र को बाटो कुरिरहेको छु, यता जहिले हेर्छु, उसको कल्याण छैन”

पछि बुझदै जाँदा उमेशलाई सजाएभएपछि उमेश कहिले नफर्कने भन्दै आसा मारेर उनी उमेशको वृद्ध र बेसाहारा आमावुवालाई छाडेर परै बसिन् । उमेश बचाउ अभियानको क्रममा त्यो कुरा पनि समाचारमा उल्लेख गरेकै कारण काशिन्द्र शर्मालाई ज्यान मार्ने धम्की दिएकी थिइन् ।

यस धम्की बारे मैले सम्पादक काशिन्द्र शर्मालाई जानकारी गराउँदा उहाँले भन्नुभयो–“विनय सर, यो हाम्रो कर्तव्य र धर्म हो की हामीले सत्य समाचार प्रकाशन गर्ने हो । समाजमा विभिन्न चित्र र चरिका पाठकहरु छन् उसले कसरी ग्रहण गर्छ त्यो उसको विषय हो । एउटै समाचारलाई अधिकांशले साकारात्मक बुझछन भने केही नाकारात्मक । यसले केही फरक पर्दैन् । यदि मेरो ज्यानै लिएर उमेश घर आउँछ भने यो ठुलो कुरा हो, तर यस्तो हुँदैन । कसैको बहकावामा रिसले भन्दिएको होला तर यस्तो कहाँ हुन्छ । कसले के भन्दा वास्ता नगरौं, अभियानमा केन्द्रीत होऔ हामी । जसरी पनि उमेशलाई घर ल्याइदिनुपर्यो, यसको लागि सरोज दाजु पनि सक्रिय हुनुभएको छ । केही हुन्छ जस्तो छ अब । अहिले के नबोल्नुस्, यो भित्रको कुरा हो । कुनै कुरालाई दबाएर पनि राख्नु साहसीको काम हो ।”

उहाँले यति कुरा भनिदिएपछि हामीले २ वर्षसम्म चुप लागेर बसेका थियौं । तर आज उमेश घर आईसकेपछि मिशन पुरा भएको छ । हाम्रो पनि मिशन पुरा भएको छ । अनि बल्ल बोल्न मन लागेर बोलेको छु । अन्य भित्री कुराहरु छ जो की २ वर्षमा कसैलाई थाहा भएन उमेश बचाउको अभियानमा भित्र के के भयो । धेरै कुरा गौन नै हुन्छ । दुई वर्षपछिको अवस्था र वर्तमान अवस्था कस्तो छ सँजुजीले स्वयंम आंकलन गर्न सकिन्छ ।